ఎవరు ఓదార్పులై కూర్చునేరు..?!

దుఃఖితుడా

నీ శోకాల నెవరు అడిగేరు?  నీ లోకాల నెవరు తడిమేరు?

నీ లోలో ఎవరు ఓదార్పులై కూర్చునేరు?

ఎచటికి పోతావీ రేయి

నీ లోపలి కలుగుల్ని ఎలా తడుముకుంటావు

అజంతావజీరహ్మ 'మో' బైరాగంలో

శ్రీశ్రీ ఇస్మయి లాపనల్లో

బైరాగివై బంధీవై శివసాగరుడవై

ఎచటినుండి ఎటకెగుతావు

'అన్నిటికీ కారకుడు మనిషి కనుక

ప్రతిమనిషిలో నన్ను చూసుకోవడం నాకెంతో యిష్టమని'

ఏ వెన్నులోని తూటాతో పెనవేసుకుని నిద్రపోతావు

'తుఫాను తుమ్మెద'ల పాటదండుల, రేలారేలాల

గద్దరు, రాజ్యమూ, మేమూ'ల సమిష్టి ప్రతీకల్లోంచి

చిరిగిన ఎర్రటి వస్త్రాన్ని తిరిగి తెచ్చుకోగలవా?

నల్లటి మొహరం విషాద ప్రతీకల

జనన విషాదం చేతపట్టుకుని

ఇక అణచబడ్డ స్వప్నాల అంతరార్ధాల గురించి మాట్లాడాలి.

స్వాప్నికుడా!

సమీపాలు - నీ విసర్జించిన సుఖం

సమీపించిన దు:ఖమే నిజమైన కవిత్వం

కలవంటి మరణం

త్రిశ్రీ చనిపోయాక నివాళిగా ఒక కవిత 10.11.96 లో రాసాను. నా 'సరిహద్దు రేఖ'[పుట .78,79]లో ప్రచురించాను.


....................

చెట్లు ఎండిన అశ్రువుల్ని రాల్చాయి
మేఘం ఇది చూసి కలవరపడి ఉంటుంది 
మరణాన్నే బహుశా ఇది సంశయానికి గురిచేసి ఉంటుంది.

కలవంటి మరణం 
మరణం వంటి కల 
కలకూ,జీవితానికీ చివరికంటా తెగని ప్రశ్న 

తల పగిలి కలలన్నీ భళ్ళున రాలి చెల్లచెదురై పోయుంటాయి 
కాగితాలకేత్తేవాళ్ళెవరూ ఆ దారిలో సంచరించి ఉండరు.

అక్షరాలవంటి జ్ఞాపకాలు 
జ్ఞాపకాలవంటి అక్షరాలు 

అక్షరాలే ఇప్పుడు ఇక అతడి రూపం 
వర్షంలా,రోడ్డులా,నీడలా మరణమే ఇక అతని వెంట నడుస్తుంది 

1

అన్నిటికీ మించి జీవించడమే గొప్ప వరం 
అన్ని రహాస్యాలు అక్కడే దాగి ఉంటాయి 
దేహం రహస్యాల ఖని 
లోపల తవ్వుకుని,అక్షరాలుగా రాసిపోసేందుకే 
ఎప్పటికప్పుడు శ్రమించాలి ,అవైనా మరణాన్ని జయిస్తాయి.

కలల్ని జయించేందుకే అతడు జీవించాడు 
కలలే అతడిని ఇంకా బతికిస్తాయి 
కలల్ని కనే వాళ్లందరూ చిరంజీవులు ,అతని కలల్లో మచ్చుకి ఒకటి :
"వస్తూనే అనుకున్నాను కొత్తగా వద్దు 
పాతగానే మాట్లాడుదామని 
కొన్ని కొత్త సంగతులను 
పాతగా చెబితేనే కొత్తగా అర్థమవుతాయి"

మరణాన్ని కలగా మార్చినవాడు 
స్వప్నాలకు గజ్జెలు కట్టినవాడు
'హో' అన్నవాడు,రహాస్యోద్యమకారుడు ,అక్షరాలకు ఆగ్రహం నేర్పినవాడు,దళితవాదం 
సంధించినవాడు,'కవిత్వం ప్రచురణ'య్యినవాడు 
'యికలేడు' అని అంత తొందరగా తేల్చవద్దు! 

అతడిది 
"ఒక ప్రారంభం కోసం 
ఒక ముగింపు నిరీక్షణ"

[త్రిపురనేని శ్రీనివాస్ జ్ఞాపకానికి]

ఒక జన్మే !

ఉన్నదొకటే జన్మ

నవ్వినా ఏడ్చినా
ఓడినా పోరాడినా
సుఖించినా దుఃఖించినా

=ఉన్నదొకటే జన్మ!

ఆ లోపలే చింతచిగురు కుప్పల్లా పిలిచే కోర్కెలు
కాగితాలకు చేరుకునే దారుల్లో పయనిస్తూ పదాలు
వేళ్లకొనలపై కునుకుతూ ,జోగుతూ
మెలుకువను కలకంటూ అక్షరాలు
నొప్పెట్టే పాదాల్తో
రాత్రుల్నిఈదే దేహాల తీరనితనం=

కొంత ఊరట,ఇంకొంత వగపు

కొన్ని సందర్భాలు,కొన్ని సంకల్పాలు
=కొడిగడుతూ,వెలుగుతూ గడియారపు ముళ్ళు
*
ఎవరైనా అడుగుతారా కుశలాన్నీ
ఏమైనా తెస్తారా

ఇంకేం ఇస్తారూ
ఇంకేం అడుగుతారు ఇంతకుమించి

అడిగి,లోపలంతా కడిగి
ఎవరైనా ఏమివ్వగలరు?!

*
ఒక జన్మే మరలి రాదు
తిరిగి, మరల రానే రాదు

--------------------------------
*పరివర్ధిత కవిత;26.8.2012

ఆత్మకథ

 
ఉగ్గంపల్లి పీరీల కొట్టం,జయ్యారం ఏటిపాట,చినగూడురు గడీల మగ్గిన బతుకులు,
సాయిబులో దూదేకులో తేడాతెలియని అమాయక జ్ఞానం,మాట్లాడితే పీరీలు ఊరేగిన గాధలు,అర్ధరూపాయికోసం ఆరుమైళ్ళు నడిచిన సిత్రాలు,బండమీద తాటిదూలాలతో కట్టుకున్న ఒంటిదూలం గుడిసె కతలు,పొవ్వాకు చుట్టను చుట్టుకునే నేర్పులు,గుక్కతిప్పుకోకుండా ఊపిరితీసుకోకుండా బీడీలు తాగిన వైనాలు,ఐదుగురన్నదమ్ముల ఆరాటాలు,అందరి పొత్తునా పుట్టిన 'అక్కమ్మ 'లాంటి అక్క;
అక్కకోసం అమ్మపంపిన గోష్కీ సాలన్`బుత్తీలు,మీఅమ్మకోసం నువ్వు కొనుక్కొచ్చిన చీరల కధలు,మానుకోటనుండి బెజవాడదాకా రైలుకట్టమీద నడుచుకుంటూ కూలీ కోసం తరలిపోయినకష్టాలు

నాయినా!ఇదంతా నీ కన్నీటి వ్యధ!

మామ్మతో నీ నిఖాముచ్చట్లు,మాతాత కరీంసాబు గొడ్లుకోసి పోగులుపంచిన దృష్టాంతాలు,కావిడి చేతుల కాకలు తీరిన నీ ముచ్చట్లు;ముత్రాసి గూడెం,రేగుల గూడెం,పూసమోళ్ళ గుంపు,అనంతారం 'ఓ సాయిబూ ' అని పిలుచుకున్న దగ్గరితనాలు,వడితిరిగిపోయిన నీ పిక్కల నరాలు,తట్ట మోసిమోసి బోడిగుండైన నీ వంకీల జుట్టు

అబ్బ! ఇదంతా నీ జీవిత గాధ!

ఇరవైగుంటల పొలంలో బంగారం పండించిన వైనాలు,ఏట పెట్టడాలు,ఎగసాయం చేయడాలు,మోట కొట్టడాలు,మోపులెత్తడాలూ,కాసెపోసి పంచెకట్టడాలు,ఎలుగుకట్టడాలు,గిత్త ఒట్టకొట్టడాలు,తాడుపేనడాలు,చిక్కం వేయడాలు,గుమ్మి కట్టడాలు,ఇటుకబట్టి కాల్చడాలు,మునుం పట్టడాలు,రుణంతీర్చుకోవడాలు,పందిరేయడాలు,పగ్గమేయడాలూ

అబ్బా!ఇదంతా నావారసత్వపు కధ!

అనాధ దేశం కళ్లు

కిటికీని ధరించిన మూడు జతల కళ్లు

రోజూ పొద్దుట్నించి రాత్రిదాకా తలుపు మీదనే అతుక్కుని ఉంటాయి

తలుపు మీదా,

 నా తలపు మీదానూ

తలుపు ధరించిన ఆ లేత కళ్లు ఆకలినే నింపుకున్నవని తెలుసు

అవి ఈ దేశపు మూడు రంగుల జెండాను దీనంగా తలపిస్తాయి

ఆ లేత చూపులు సోకిన కిటికీ

రంధ్రాలుగా, చిల్లులుగా

హృదయమై స్రవిస్తున్నది నా హృదయంలోకి..!

ఈ కిటికీ ఈ అనాధ దేశంలాంటిది.

ఎన్ని సానుభూతులు ప్రకటించినా

ఆ శోకం , దారిద్ర్యం ,

జీవన విషాదం మాత్రం ఎపట్లాగే!

 

నేనేమో ఆ కళ్లను కవిత్వం చేస్తాను

చిత్రకారుడు బొమ్మగా గీస్తాడు

అమ్మేమో..

తన పిల్లల్ని తలుచుకుని దీనంగా లోకాన్ని తిడుతుంది.

నాయకులే బోలు మాటల్లో తేల్చివేస్తారు

ఓట్లకు ముందూ వెనకా వాళ్లకేం చేయాలో బొత్తిగా తెలియదు..

మిలీనియం కానుక

   

గాయమైన కాలమూ, మానుతున్న కాలమూ ఒకటే.

కొత్తకొత్త గాయాల సంఖ్య పెరిగి

సమీక్షించుకునే తీరికా లేక

రక్తసిక్తంగ మారుతున్న కాలంలాంటి దేహమూ

మూసిపెట్టిన బాధలా 'మూసి'

నల్లటి రక్తనాళంలా నగరం నిండా పరుచుకుంది.

కళ్లముందే నేనూ, నా దేశమూ నల్లగా మారిపోతూ

అవసరమైన చోటల్లా నిరసనలు, ధర్నాలు,

నిరసన సంతకాలు మాత్రం చేస్తూ పోతున్నాం.

నేనో సరిహద్దును-

అందుకని నా ఈ ప్రభుత్వాలకు నేనొక క్రీడ!

రెచ్చగొట్టి, కాల్పులు విరమించి, మొదలుపెట్టి

నానావిధ గాధల్ని దేశంనిండా  విసిరేసి

నన్నో మాననిగాయంగా ఎల్లప్పుడూ ఉంచి

దేశాన్ని నిస్సహాయంగా మార్చేందుకు నేనొక ఆటవస్తువును..!!!

ఊపిరి తీయడం మానుకున్నాను

నా ఊపిరిలోని ప్రేమను చంపేస్తారని భయం..!

కలల్ని ఉరితీశాను, కలల సాకుతో కాల్చేస్తారని భయం..!

హాయిగా నవ్వడం మానుకున్నాను--

ఎగతాళిగా భావించి 

నా దేశంలోనే నన్ను ఒంటరివాడిని చేస్తారని భయం

చీకటిలో కూర్చున్నాను, వెలుగు నన్ను దహిస్తుందని భయం.

ఇన్ని భయాల మధ్యన జీవితం... ఈ మిలీనియం కానుక

***

కాలనాళిక

ఇక ఇక్కడనుంచి ఒక నమ్మకంతో

ప్రయాణం మొదలెడతాను

ఒక విశ్వాసాన్ని కవచ వస్త్రంగా ధరించి

అన్ని కాలాల కలతల వెతల ఒడిదుడుకుల్నుంచి

రక్షించుకుంటాను..

ప్రతి వీధిలోనూ నాకు నేనే కన్పిస్తాను

నా ముఖాన్ని ప్రతి గుమ్మం ముందూ చూసి

ఉలిక్కిపడి ఆగి పోతుంటాను.

ప్రతీసారీ కన్నీళ్ళు పెట్టబోతాను

నన్ను గమ్యం నిలదీస్తుంది.

నేనే వేనవేల ముఖాలుగా పరివర్తనం చెంది

ఒక విశ్వాసప్రపంచంగా నిదురలేస్తాను

అచేతనాల అవిశ్వాసాల అశాంతుల లోకంలోంచి

మళ్లీ ఒక కొత్త ఆకాశం కిందకు వలసపోతాను

1.

నన్నెవరూ దొంగలించకుండా

నన్నెవరూ దొంగచాటుగా కూల్చేయకుండా

నా దారిలో నా అడుగుల్ని నా నుంచి  వేరుచేయకుండా

నా నిరంతర తపనను ఎవరూ అవహేళన చేయకుండా

ఇక కాలాన్నే కాపలా ఉంచుతాను

నా కాలం ముందు నేనొక పనిముట్టునైపోతాను

నా అనుభవాల ముందు చిన్న పిల్లాడినైపోతాను.

2.

ఆకలి నాకు పరోక్ష గురువు.

ఏకలవ్యుడినై ఒక్కడినే కాలపరీక్షల్ని తట్టుకుంటాను

ఇక ఎవరికోసమో నా భవిష్యత్తు వేలు తెగ్గొట్టుకోలేను

నేను ఇక బలహీనుణ్ణి కాదు

నా ముందు ఏ ప్రశ్నా మనలేదు. అన్ని సమాధానాలు నేనే.

నేనొక కొత్త జీవశక్తిని రూపొందించాను.

చీకటిని శోధించి వెలుగును పట్టుకున్నవాణ్ణి.

కాలాన్ని అర్ధం చేసుకున్నవాణ్ణి

చరిత్ర పాఠాలు పదిలపరిచిన

కాలనాళికను నేను..

3.

శతాబ్దాలు నన్ను దాటుకుంటూ వెళ్ళిపోయాక

అందరిముందు మనిషిగా ప్రత్యక్షమవుతాను

స్వేచ్చను శ్వాసిస్తున్న వాణ్ణి

ఎవరు నన్ను బంధించినా స్వేచ్చాగీతాన్నే పాడతాను

విస్మృత మార్గాల గుండా మనిషి అడుగుల్ని ఆవిష్కరించి

కొత్త లోకాన్ని ఆవిష్కరిస్తాను

ఈ మట్టిని 'కన్నతల్లి' అని గొంతెత్తి పిలిచినవాణ్ణి

నా జీవన పుష్పానికి ఈ మట్టి రేణువుల్నే

పుప్పొడిగా అద్దిన వాణ్ణి

పొర్లాడి, పొర్లాడి నా గుండెలోకి

ఈ మట్టిని ఒంపుకున్నవాణ్ణి.

ఈ మట్టి నాకు దూరమైపోతున్నపుడల్లా

ప్రతి గుండె మీద మట్టిలా పుష్పిస్తాను.