బహు'ముఖీ'నం

.....................

పూలను రాల్చే చెట్లలాంటి ముఖాలు
ఇసుకతుఫాను కప్పేసిన ఎడారి ముఖాలు
తుపాకుల్లాంటి ముఖాలు
నిదురను తలపించే అశాంతి ముఖాలు

ముఖాల మీది ముఖాలు
లోపలి ముఖాలు

బూజువేలాడే ముఖాలు

క్రౌర్యం మొలిచిన కళ్ళలోంచి
ముళ్ళను ప్రదర్శించే ముఖాలు

మ్రుత్యుశయ్యలాంటి ముఖాలు;
రంగులకు రంగులద్దే ముఖాలు
------దాగివుండే ముఖాలలోని ముఖాలు

తెరచాపలు కట్టుకుని ప్రశాంతంగా సాగిపోయే నావల్లాంటి ముఖాలు, అలల తాకిడికి ఆదమరిచి నిద్రించే ప్రశాంత తీరాల్లాంటి ముఖాలు,ఇంద్రధనుస్సుల్లా ఆకాశాన్ని ముద్దాడే ముఖాలు, స్వేచ్చగా విహరించే ముఖాలు, ముఖాలలోని లోలోని పసిముఖాలు

నిరంతరం
వెంటాడే ముఖాలు బహుముఖీనాలు

పాఠం

........................

తీగెలు తెగాలి ;
కలవనంత కలపనంత దూరం నిలబడి

నిశ్హబ్దాన్ని వాహికగా మలుచుకుని బతికేయాలి

చీకటి కమ్ముకోవాలి ;
వెలుగేమిటో కాంతి ఏమిటో కళ్ళముందు మెరిసేట్లు కదలాలి
అంతా అనుకున్నట్లు జరిగిపోవడం
బోలెడంత బోర్

అడ్డు ఏమిటో, ఆటంకాలేమిటో అర్ధమవ్వాలి

సంతోషాలే నిజమైన జీవితం కానేకాదు
అంచుకు నంజుకునే చింతతొక్కులా చింత పక్కనే ఉండాలి
వంతనల మధ్య రాటుదేలి
మిగిలిన జీవితంతో కలుపుగోలుగా కలిసిపోవాలి

అంతే మరి ?!


31.10.2010

స్మృతిశకలం

...............................

అప్పుడప్పుడు
ఏదోఒక స్వరం వెంటాడుతున్నట్లు ఉంటుంది.
అపరిచితంగా ధ్వనించే
ఆ గొంతు తెల్లని సముద్రపునురగలా
కొండవాలులా దూసుకుపోతున్న పిల్లగాలిలా ఉంటుంది.

చుట్టూతా పరికిస్తాను
పరిచితులెవరూ అగుపించరు

లోలోకి తొంగిచూస్తాను
సముద్రపు నురగ,దూసుకుపోతున్న గాలి...!

ఏమిటీ పోలిక-
పోలికను విడమరిచి అర్థం వెతుక్కునేందుకు
ప్రయత్నిస్తాను.

ప్రయత్నం ప్రయత్నంగానే మిగిలిపోతుంది
బహుశా
అది నన్నో స్మృతిశకలంగా మిగిల్చిన
జ్ణాపకం కాబోలు !

ప్రేమ ఒక ఉనికి

పూలతోటలోంచి పువ్వు కళ్లు విప్పార్చి నవ్వుతున్నట్లు ఆమె నవ్వుతుంది.గలగల పారే సెలయేటి మధ్య సుడులు తిరుగుతున్న నీళ్ళలా ఆమె నవ్వుతుంది.
మిట్టమధ్యాహ్నం నీడల్లోకి ప్రయాణం కట్టిన తెల్లటిమేఘంలా ఆమె నవ్వుతుంది.నవ్వుకు నవ్వులనడకలు నేర్పుతూ అలిసినట్లు అపుడపుడూ కునుకుకూడా తీస్తుంది.
నిద్రపోతున్న ఆ కళ్ళవెనుక కదులుతున్న దృశ్యాల్లో బహుశా ఎవరో దాగిఉన్నారు
.
దాగిన దృశ్యాలకు,దాగని అర్ధాలకు నడుమ చేతనంగా కదులుతున్న భావాలేవో తచ్హాడుతుంటాయి.

పాటలగుంపులు ఆత్మమీదుగా బారులు తీరుతుంటాయి.
అందులోంచి తప్పుకుని కొంగలాంటి పాట. తెలతెల్లని సంతోషం లాంటి పాట. ప్రేమకు ప్రతిరూపం లాంటి పాట.
'కలవరమాయె మదిలో..నా మదిలో' ను హమ్మింగ్ చేస్తో పలవరిస్తూ ఆమెలా రూపుకడుతుంది.
కలలపైన కదిలే నావలా తేలియాడుతుంది.నావలో చరిస్తూ,సంచలిస్తూ ఆమె పాటను వెంటపెట్టుకుని ఎటో వెళ్ళిపోతుంది.

ప్రేమిస్తూనే ఉండిపోవాలి తెల్లటి మేఘాల్లాంటి ఊహల్ని ఆత్మపైన పయనింపచేస్తూ ఆమె గమనాన్ని,గమకాల్ని గమనిస్తూ..
ఆమెలోంచి నేనూ,నాలోంచి ఆమే
పయనిస్తూ అలిసిపోని ప్రయాణీకుల్లా సాగిపోతుంటాం.
మెలకువలోంచి , ఉనికిలోంచి
ఊపిరిలోంచి ,హృదయపుస్పందనలోంచి ఎదురుపడే
సుపరిచితమైన పాటవంటిదేనేమో ప్రేమ.

వింటున్నాను.
కలగంటున్నాను.
ప్రేమను ఒక ఉనికిగా అనువదించుకుంటున్నాను.

*20.9.2012